Zaczął pracę po ukończeniu Technikum Fototechnicznego w Warszawie w 1972 roku.

W WFD w Warszawie na ul. Chełmskiej na wydziale Technika Zdjęciowa , gdzie mieścił się cały sprzęt zdjęciowy łącznie z wózkami w magazynie do którego przylegał warsztat naprawczy.
Swoje pierwsze doświadczenia zdobywałem na warsztacie, ucząc się obsługi kamer i ładowania kaset negatywem filmowym.

Początkowo po odbyciu praktyk zaczął jeździć na plany z Kroniką Filmową i filmami dokumentalnymi. Najbardziej podobała mu się praca z kamerą dźwiękową czyli bezszmerową .
Pierwsze kamery ARRi były bardzo głośne, więc wymyślono blimp czyli obudowę dźwiękochłonną do tej kamery z dużymi kasetami 150 i 300 metrów filmu, taka kamera już sporo ważyła i do przenoszenia jej trzeba było dwóch do trzech ludzi. Ta wielka kamera stała przeważnie na statywie, a statyw na trójkącie na kółkach, aby można było niewielkie przemieszczenia wykonywać. Najcześciej z tą kamerą pracowali w teatrze lub filharmonii i to bardziej mu odpowiadało niż bieganie za operatorem z ręczną kamerą i akumulatorem na ramieniu.

W roku 1975 dostał propozycję pracy przy filmie fabularnym Krzysztofa Zanussiego „Bilans kwartalny”. To był trudny film na śniegu w górach, ładował kasety w worku ciemniowym jadąc saniami na przykład.

Trudny był też operator, bardzo wymagający młody Sławo Idziak, lubiący robić ujęcia z ręki, a wtedy nie było ani monitorów podglądowych, ani zdalnego bezprzewodowego sterowania ostrością i tylko dwie osoby przy kmerze, jedna szwenkując patrzy w lupę  a druga trzyma ręczny follow fokus i ustawia ostrość.

Po tym filmie powiedział, że mam dość takiej współpracy i ktoś go za to ukarał, bo przez następne 20 lat współpracował z tym operatorem i wyszło im, że w tym czasie zrobiliśmy razem 20 filmów fabularnych w kraju i za granicą co w tamtych czasach nie było łatwe. Kilka filmów zrobili w Niemczech inne w Anglii, byłem też w Indiach, w Ekwadorze, Irlandii.

Będąc jeszcze w WFD była tam możliwość zrobienia kursów operatorskich i kilku moich kolegów zostało operatorami. Wtedy pomyślał, że jako asystent jeździ po kraju i świecie, dobrze też wspomina zdjęcia lotnicze, a jako operator nie będzie miał zbyt wielu zleceń, bo nie czuł się na siłach być dobrym operatorem, a więc więcej siedzenia w domu i nie żałuje tej decyzji.

Pracowali między innymi przy „ Harry Potter i zakon Feniksa”, „Helikopter w Ogniu”, „Król Arthur’ i wiele innych pełna lista na IMDb .

Oczywiście współpracował i wyjeżdżał za granicę również z innymi operatorami światowej sławy. I tak przeleciało 50 lat pracy na planach filmowych i obecnie niewielka emerytura.

Podsumowując ten okres zawodowy, tak jak w każdym zawodzie, nowoczesność i zmiany były na porządku dziennym, a więc najpierw praca na kamerach filmowych na negatyw, a od kilku lat na kamerach elektronicznych  ale mimo to obiektywy, chociaż też w tysiącach odmian, mają nadal tę zębatkę, która jest potrzebna do manualnego lub zdalnego sterowania ostrością, tak że pomimo usilnych prac zastąpienia Focus Pullera czyli ostrzyciela zdalnym komputerowym robotem, nadal jest to jeszcze niedoskonałe urządzenie, a więc nadal ostrzyciel ma pracę w ekipie filmowej.